پشم چینی

عبدالله احراری

عبدالله احراری

پشم چینی:
قبل از چیدن پشم از بدن گوسفند زنده، آن را می شویند كه اصطلاحاً به این عمل گرده شور می گویند. این عمل به دو صورت انجام می یابد:
۱) با آب ( كه به آن پشم نیم شور می گویند)
۲) با آب و مواد شوینده ( كه به آن پشم تمام شور می گویند.)
معمولاً پشم گوسفندان را سالی دوبار می چینند یكی در نیمه ی بهار و دیگری در پاییز. پشم حاصل از چیدن بهاره با پاییزه متفاوت است. چین بهاره به خاطر استفاده ی گوسفند از گیاهان تازه و فاصله زیاد با چیدن قبلی و آفتاب كم، بهتر از چین پاییزه است. پشم را از نظر مرغوبیت به دو نوع تقسیم بندی می نمایند.
الف) پشم چیده شده از بدن گوسفند كه به آن پشم زنده می گویند.
ب) پشم دباغی شده یا جداشده از پوست گوسفند كه در دباغ خانه ها صورت می پذیرد و به آن پشم مرده می گویند. اگر این دو پشم با هم مخلوط شوند در هنگام شور و خشك كردن كاملاً از هم متمایز می شوند. انتهای پشم مرده سوخته است و به علت استفاده از آب آهك بوی نامناسبی دارد. پس از چیدن پشم از بدن گوسفند، آنها را سُرت یا طبقه بندی می كنند.به این صورت پشم پشت، سرو گردن، زیر شكم، دست و پا، شانه، پهلو. در این تقسیم بندی، بدترین قسمت، پشم دست و پا و بهترین قسمت پشم پشت حیوان است چون با زمین تماس مستقیم دارد و نسبت به سایر قسمتها از آلودگی كمتری برخوردار است. از نظر رنگ هم پشم های گوسفند را طبقه بندی می كنند.
۱) پشم سفید (ممتاز)
۲) پشم سفید درجه ی دو
۳) پشم شكری
۴) پشم سیاه كه هیچ رنگی به خود نمی گیرد
۵) پشم ابلق یا الوان

عبدالله احراری
منابع و مآخذ:
۱- اصول نگهداری و پرورش گوسفند – دكتر منوچهر سعادت نوری، دكتر صدرالله سیاه منصور، چاپ ششم، ۱۳۷۴.
۲- پژوهشی در فرش ایران- تورج ژوله.
۳- بررسی وضعیت گوسفندان استان خراسان و امكان ایجاد واحدهای رسیدگی پشمی و فاستونی، آقای دیانت و آقای اصغری. ۱۳۷۰.
قالیکده

پیام بگذارید

ایمیل شما منتشر نخواهد شد.