cd1d23f51b559663f0ecf0ccde138bf5_XL

پشم چینی

عبدالله احراری

عبدالله احراری

پشم چینی:
قبل از چیدن پشم از بدن گوسفند زنده، آن را می شویند که اصطلاحاً به این عمل گرده شور می گویند. این عمل به دو صورت انجام می یابد:
۱) با آب ( که به آن پشم نیم شور می گویند)
۲) با آب و مواد شوینده ( که به آن پشم تمام شور می گویند.)
معمولاً پشم گوسفندان را سالی دوبار می چینند یکی در نیمه ی بهار و دیگری در پاییز. پشم حاصل از چیدن بهاره با پاییزه متفاوت است. چین بهاره به خاطر استفاده ی گوسفند از گیاهان تازه و فاصله زیاد با چیدن قبلی و آفتاب کم، بهتر از چین پاییزه است. پشم را از نظر مرغوبیت به دو نوع تقسیم بندی می نمایند.
الف) پشم چیده شده از بدن گوسفند که به آن پشم زنده می گویند.
ب) پشم دباغی شده یا جداشده از پوست گوسفند که در دباغ خانه ها صورت می پذیرد و به آن پشم مرده می گویند. اگر این دو پشم با هم مخلوط شوند در هنگام شور و خشک کردن کاملاً از هم متمایز می شوند. انتهای پشم مرده سوخته است و به علت استفاده از آب آهک بوی نامناسبی دارد. پس از چیدن پشم از بدن گوسفند، آنها را سُرت یا طبقه بندی می کنند.به این صورت پشم پشت، سرو گردن، زیر شکم، دست و پا، شانه، پهلو. در این تقسیم بندی، بدترین قسمت، پشم دست و پا و بهترین قسمت پشم پشت حیوان است چون با زمین تماس مستقیم دارد و نسبت به سایر قسمتها از آلودگی کمتری برخوردار است. از نظر رنگ هم پشم های گوسفند را طبقه بندی می کنند.
۱) پشم سفید (ممتاز)
۲) پشم سفید درجه ی دو
۳) پشم شکری
۴) پشم سیاه که هیچ رنگی به خود نمی گیرد
۵) پشم ابلق یا الوان

عبدالله احراری
منابع و مآخذ:
۱- اصول نگهداری و پرورش گوسفند – دکتر منوچهر سعادت نوری، دکتر صدرالله سیاه منصور، چاپ ششم، ۱۳۷۴.
۲- پژوهشی در فرش ایران- تورج ژوله.
۳- بررسی وضعیت گوسفندان استان خراسان و امکان ایجاد واحدهای رسیدگی پشمی و فاستونی، آقای دیانت و آقای اصغری. ۱۳۷۰.
قالیکده